Bazen düşünüyorum,hep mi beni bulur her kötü olay yoksa insan olmak dünyada yaşamak bu demek mi, diye.24 yaşındayım,yorgunum kolumu kaldıramayacak kadar.Ne yolum belli ne geçmişim.Bir karmaşadayım,kayboldum.Canım acıyor,yalvarıyorum "Pes ettim,bitir sınavımı al canımı" ama aradığınız yaradana ulaşılamıyor.Cebimde 5 kuruşum yok ama 3 diplomam var,dilimde kendimi savunmaya kelime yok ama yabancı dilim var.Ben defalarca düştüm.Her ayağa kalkışımda biri gelip vurdu yine dizlerime.Dizlerim kan,revan ama o birileri hiç bitmedi.Ben düşerken en yakınların gördüler,kafalarını çeviridiler.Duydular,kulaklarını kapattılar.Bildiler ama bilmemezlikten geldiler.Allah var dedim.Kimse yoksa yanında Allah var dedim.Ben ölüyorum dedim duyan olmadı yine.Sahi nerede Allah?Yalnış yere mi seslendim ben zamana kadar.Önceleri kızardım böyle diyenlere.İllaki vardır bir suçu neden bu hale gelsin diye.Yok dostlar mesele öyle değilmiş.Açlıktan ölen bebekler varken,kiminin çocuk başına ayrı bakıcı tuttuğunu gördüğüm gün ben inancımı yitirdim.O çocuklara ailesini seçme hakkı verilmedi.Bana ailemi seçme hakkım verilmedi.Benim inancım tükendi.